Iimbak

Archive for Mayo, 2013

Kk for Kaskas-kiskis-kuskos

Mayo 13, 2013 4 mga puna

Tuwi-tuwi na lang nalalapit na ang mga Araw ng mga Nanay, lagi ko na lang din naalala ang kwentong ito. Pero hindi pag saktong Mother’s Day na. Haha. Siguro kasi hindi naman talaga ako humaharap sa computer pag weekends, o dahil lumalabas kami.

Nakilala ko ang kwentong ito noong 1st year college pa lang ako. Ginamit namin itong pyesa para sa Sabayang Pagbigkas noong Buwan ng Wika. Napaluha pa ako noong unang nabasa ko ito.

Hindi ko makakalimutan ang kwentong ito kasi: 1) Tungkol ito sa nanay, 2) Palagay ko, ganito din ang nanay ko, at 3) epic fail kami sa SabPag dahil hindi pala ito ang piyesang pinaglalabanan. Kaya katapus-tapusan nito, naging pang-intermission na lang kami. LOL.

“Papel de Liha”

ni Ompong Remigio

Ang nanay ko ang imis-imis. Kapag me duming nakadikit, kiskis dito, kiskis doon. Kapag may mantsa sa damit, kuskos dito, kuskos doon. Kapag may sebo sa kawali, kaskas dito, kaskas doon.

Dadako siya sa sala at mag-aayos. Kapag may diyaryong nakakalat, ligpit dito, ligpit doon. Kapag may turnilyong maluwag, higpit dito, higpit doon. Kapag may maumbok na kutson, pitpit dito, pitpit doon.

Papasok siya sa kusina at magbubusisi. Kapag may ulam na malamig, salang dito, salang doon. Kapag may isdang sariwa, sigang dito, sigang doon. Kapag may kalan na tabingi, kalang dito, kalang doon.

Tutuloy siya sa silid at titingnan ang aking gamit. Kapag may sintas na maluwag, tali dito, tali doon. Kapag may tastas na laylayan, tahi dito, tahi doon. Kapag may butas na pundilyo, tagpi dito, tagpi doon.

Gagawi siya sa paliguan at mag-uusisa. Kapg may wee-wee na nakita, buhos dito, buhos doon. Kapag may aah-aah na naiwan, buhos dito, buhos doon. Kapg may ooh-ooh na sumingit, buhos dito, buhos doon.

Iikot siya sa bakuran, sa may halamanan. Kapag may dahong naglalaglagan, walis dito,walis doon. Kapg may ipot ng ibon, palis dito, palis doon. Kapg may uod na naipon, alis dito, alis doon.

‘Yan si Nanay. Ang imis-imis. Maghapon at magdamad, kiskis-kuskos. Higpit-higpit. Salang-sigang. Tali-tagpi. Walis-palis.

Isang araw dumating si Tita Maring. Ang sabi niya: “Ano ba naman Milagring! Kaskas-kiskis-kuskos ka nang kaskas-kiskis-kuskos kaya kumapal at gumaspang ang mga palad mo. Parang papel de liha na pang-isis. Hinay-hinay ka lang at magpalambot ng balat at baka hindi na hawakan ni Turing ang kamay mo.”

Hindi na hahawakan ni Tatay ang kamay ni Nanay? Bakit? Ano ba ang papel de liha?

Naghanap ako sa bahay ng papel de liha pero papel de hapon lang ang nakita ko. Pumunta ako sa tindahan ni Aling Epang at bumili ako ng papel de liha. Magaspang ito. Mahapdi sa balat. Gasgas ang kahoy sa isang kaskas. Nisnis ang damit sa isang isis.

Ganito nga ba kagaspang ang kamay ni Nanay?

Minsan nilagnat ako at napilitang mahiga. Si Nanay, tumabi sa akin. Nang tumaas ang lagnat ko, punas dito, punas doon. Nang sumama ang pakiramdam ko lunas dito, lunas doon. Nang sumakit ang mga buto ko, himas dito, himas doon. Pero bakit hindi mahapdi ang himas ni Nanay? Bakit hindi nagasgas ang balat ko nang humimas at humaplos siya sa akin? Lalo akong guminhawa sa bawat himas ni Nanay. Mali si Tita Maring. Hindi papel de liha ang mga palad ni Nanay.
Noong gumaling na ako, nakita ko na namn si Nanay na umiikot ng bahay. Kapag di panatay ang laylayan ng kurtina, lilip dito, lilip doon. Kapag may bubuwit sa silong, silip dito, silip doon. Kapg may palay sa bigas, tahip dito, tahip doon. Kapg may laruang nagkalat, kipkip dito, kipkip doon. Kapag nabukulan ako, kapkap dito, kapkap doon. Kapag may naligaw na kuting kupkop dito, kupkop doon.

Minsan nakita kong magkahawak-kamay si Nanay at Tatay. Ang sarap tignan. Mali talga si Tita Maring. Hindi papel de liha ang mga palad ni Nanay. Hindi papel de lihang, isis dito, isis doon. Kiskis dito, kiskis doon. Kaskas dito, kaskas doon.

Pero hindi ko pa rin matiis na tanungin si Nanay kung bakit nasabi ni Tita Maring na papel de liha ang mga palad niya. “Anak, makapal at magaspang na ang mga palad ko dahil sa kakatrabaho.” ang sabi niya. Iniisip ko, pinalambot ng magaspang na kamay ni Nanay ang unan ko sa ulo, ang manok na nilaga, ang kutson sa upuan, ang medyas at kamiseta ni Tatay, ang lupang batuhan, pati lumang pandesal – lumambot din.
Pumunta ako kay Nanay at humawak sa kamay niya. Pakiramdam ko kahit kailan, ayaw ko nang bumitiw pa…

 

Kaka-touch lang, ten times. 🙂

Advertisements

Kk for Kape Ka Ba?

“Para kanino ka bumabangon?”, tanong ni Nescafe.

“Para kanino nga ba?”, sagot ko naman.

Hahaha. Baliw lang. Ganyan talaga pag gustong magsulat, pero walang maisulat, at wala din namang oras para magsulat. Bakit kasi sobrang busy, simula pa lang ng May? Samantalang pinakamarami ang paskil ko sa April pag kinumpara sa iba pang mga buwan ko dito.

Nakakatuwang isipin na naka-isang taon na ako dito sa opisina, at isang taon ko na din palang dahilan ito para bumangon araw-araw. Record-breaking ito para sa pinakakonti kong absent sa isang taon. ISA LANG. At partida, Holy Thursday pa yun, at kailangan lang naming pumunta ng Bicol. Kung nagkataon sigurong sa bahay lang kami nung Mahal na Araw, ZERO sana ang bilang ng absence ko. Hihi. Naalala ko pa nga, wala nang pasok ang halos buong PIlipinas dahil sa habagat nung isang taon, pero bumangon pa rin ako. Ang katwiran ko naman, wala naman yung habagat sa Korea e. Hahaha. Katapus-tapusan nun, pinauwi rin kami at nagcelebrate ako mag-isa ng birthday ko sa dorm. Forever Alone lang ang peg. Haha.

Nakakatuwa kasi nakikita ko kung paano ako nagbago, kung paano ako naging mas responsable, at kung paano ako naging masipag.

Nung sa Times pa ako nakatira, natutulog ako ng 1am, tapos bumabangon ng 10 am, kasi kakain pa ako sa karinderya sa labas o kaya magkikita kami ng officemate ko para maglunch sa Festi.

Nung lumipat na ako ng boarding house at nagpasyang makipag-“live-in” sa kaibigan/kaopisina kong nangangailangan ng aruga, alas tres o alas kwatro ng madaling araw, gising pa kami. Bumabangon kami ng 12 ng tanghali para makaalis ng 1pm. Minsan, bumabangon din ako ng 9 ng umaga para makapagluto ng mashed potato, o mamalengke sa Moonwalk , o magluto ng kakainin namin for lunch. Pag hindi nakapagluto, bumibili na lang sa cafeteria at kumakain na lang sa opisina.  

Nung umalis na sya at kinuha ng tita nya na nasa Dubai, may kaibigan/kaopisina naman akong nagmalasakit sa akin at siya naman ang ka-“live-in” ko ngayon. Haha. Bumabangong na ako ng mas maaga pag Wednesday at Friday kasi may klase sya ng saktong alas dos ng hapon, kaya kumakain na kami ng breakfast sa bahay. Beakfast-breakfastanlang naman dahil kape at tatlong maliliit na buns lang naman yun. Haha. Pero pag ibang araw, bumabangon kami bago mag-12 kasi kumakain na kami sa karinderya bago pumasok. Ang katwiran, para bawas hugasin na din. LOL. Medyo spoiled kasi sya e, di sanay sa gawing bahay. Hihihi.

At ngayong week na ‘to, it was too unusual for me. Ganung oras pa rin ako natutulog. Pero anong oras ako bumabangon? Alas sais, alas syete, o alas otso. At nakakatawa dahil nagiging automatic na ito para sa akin. At ang mas nakakatawa, hindi naman ako inaantok sa oras ng trabaho. May nagsabi sa akin, inspired daw siguro ako. Oo, baka nga.

May bago na ba akong sagot sa tanong ni Nescafe? Hmm hmm lang ten times. :p

Basta ang alam ko, kailangan ko bumangon bukas ng maagang-maaga para di maiwan sa outing. 😀

Kk for Keep It Simple

Nai-spot-an ko lamang sa 9gag.com ang picture na ‘to. At napaisip..

 

mula sa 9gag.com

mula sa 9gag.com

Oo nga naman. Ang simple nga naman ng buhay noh? 😀

Pero bakit parang ang hirap? Ano/Sino ba ang nagpapahirap? 

Tsk tsk. Paano, mas inuuna pa ang PRIDE. Pambihirang pride yan. Mahirap talaga yan lunukin, lalo na kung bareta. LOL.

 

Oh well – papel, ganyan nga talaga siguro ang buhay. Nasa kanya-kanyang pagpapasya na lang talaga yan kung pipiliin nating maging simple o komplikado. Buti na lang at nakita ko ‘to.

 

Siguro pwede ko din idagdag sa listahang yan ang …

Hurt someone? …Apologize.

 

Monday na naman. A Manic Monday for me. Kaya i’m giving out FREE HUGS, ten times pa.

*ninja hugs*